هزاره‌گرايي؛ رويكردها وگونه‌ها

«هزاره گرايي» (Millenarian) به معني اعتقاد به پايان قريب الوقوع نظام كنوني دنيا و پديدار شدن حكومتي در غايت خوبي، هماهنگي و عدالت در جهان؛ بر تاريخ، سنت، پديده شناسي، فلسفه و روان‌شناسي مبتنى است و علاوه بر اىن كه دانشمندان الاهياتي، آن را مورد مطالعه قرار مى‌دهند؛ مورد بررسى دانشمندان علوم مختلفي همچون جامعه شناسي، روان‌شناسي، انسان شناسي و علوم سياسي قرار گرفته است؛ چرا كه مهم ترين شاخصه-هاي هزاره گرايان، ابتدائاً نارضايتي از وضع موجود است و سپس اعتقاد به وقوع دوره اي از جهان كه عدالت، صلح و رفاه در آن فراگير مي شود. گرچه ريشه اين اصطلاح به قبل از دوران باستان بر مي گردد؛ رشد و توسعه اين مفهوم در بستر جهان مسيحيت شكل گرفته است و به حكومت هزار ساله ـ ملكوت ـ خداوند بر زمين اشاره دارد. به طوركلي تحليل ها و گونه شناسي ها نسبت به هزاره‌گرايي در دو رويكرد «سكولار» و «معنوي» قابل بررسي است كه در برخي موارد، به رغم تفاوت در رويكرد، مشابه هستند. اين تشابه، گوىاى اين واقعيت است كه نوع موعود مورد اعتقاد، بر چگونگي جنبش هاي هزاره گرا تاثير به سزايي گذاشته است.‌غفلت از ريشه هاي ايماني در تحليل ها باعث انحراف و دوري از نتيجه هاي صحيح خواهد شد.