بررسي تاثير آموزش محيط زيست مبتني بر تئوري ارتباط گرايي بر ميزان يادگيري و ارتباط با طبيعت دانش آموزان پايه ششم ابتدايي

اين مقاله به بررسي تاثير آموزش محيط زيست مبتني بر تئوري ارتباط­گرايي بر ميزان يادگيري مفاهيم محيط زيستي و ارتباط با طبيعت دانش­آموزان پايه ششم ابتدايي مي­پردازد. روش پژوهش در اين مطالعه، شبه آزمايشي با پيش آزمون ـ پس آزمون و گروه كنترل مي­باشد كه با استفاده از نمونه­گيري خوشه­اي تصادفي، تعداد 55 نفر از دانش­آموزان دختر پايه ششم ابتدايي ناحيه سه آموزش و پرورش شهر كرمانشاه در سال تحصيلي 94-93 انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. ابزار اندازه­گيري متغيرها، آزمون محقق ساخته يادگيري و همچنين مقياس استاندارد ارتباط با طبيعت نسبيت و همكاران (2009) بود. روايي ابزار اندازه­گيري متغيرها در دو بعد روايي محتوايي و صوري، توسط 5 نفر از متخصصان و پايايي ابزار يادگيري با استفاده از روش آزمون مجدد و محاسبه ضريب همبستگي قابل قبول، و پايايي پرسشنامه نيز به روش آلفاي كرونباخ با در نظر گرفتن ميزان ضريب همساني دروني داده­ها در حد خوبي برآورد و تعيين گرديد. تجزيه و تحليل داده­ها با استفاده از تحليل كوواريانس، با در نظر گرفتن متغير كمكي (پيش آزمون)، نشان مي­دهد كه بين آموزش مبتني بر تئوري ارتباط­گرايي نسبت به روش مرسوم مدارس، بر ميزان يادگيري مفاهيم محيط زيستي (008/0=Sig)، و ارتباط با طبيعت (000/0=Sig)، دانش آموزان تفاوت معناداري وجود دارد و روش ارتباط­گرايي موثرتر مي­باشد.