ارزيابي روش هاي آموزش محيط زيست بر اساس مدل AHP

هدف از پژوهش حاضر، ارزيابي شيوه­ هاي آموزشي به منظور انتخاب شيوه­ هاي مناسب آموزشي در جهت ارتقاء آگاهي هاي محيط ­ زيستي و نهايتاً تغيير رفتار فردي در حفظ محيط ­زيست مي­باشد. روش تحقيق، پژوهشي از نوع پيمايشي و جامعه آماري شامل 260 نفر از مديران و كارشناسان دولتي شهر تهران بوده است. ابزار نظرسنجي، پرسشنامه­­ با طرح يك سوال در مقياس چند گزينه­اي-تك جوابي بوده كه جهت سنجش ميزان علاقه كاركنان در خصوص انواع روش هاي معمول آموزشي در ادارات صورت پذيرفته است. نتايج حاصل از نظرسنجي در فرايند تحليل سلسله مراتبي (AHP) با در نظر گرفتن كليه معيارهاي تاثيرگذار در فرايند تصميم گيري مورد ارزيابي قرارگرفت. در اين مدل با روش دلفي و كسب نظر از افراد متخصص دانشگاهي در حوزه علوم تربيتي، پارامترهاي زمان، هزينه، افزايش سطح دانش، تعداد فراگيران، تغيير رفتار و وجود تعامل بين فراگيران به­ عنوان معيارهاي اصلي انتخاب و رتبه­ بندي صورت پذيرفته است. نتايج تحقيق نشان مي­دهد كه كارگاه­ آموزشي داراي بالاترين امتياز با وزن 515/0 بوده و گزينه­ هاي آموزش از راه دور با وزن 263/0 و سخنراني با وزن 222/0 در اولويت­هاي بعدي قرار گرفته اند. همچنين در اين تحقيق با تغيير در ارجحيت هر يك از معيارها، اولويت روش­هاي آموزشي نيز به صورت كمي قابل محاسبه مي­باشد. به­ طوري­كه با هدف افزايش تعداد فراگيران (تغيير درصد وزني معيار فراگيران از 6/7 به 8/37) آموزش از راه دور نسبت به ساير گزينه­ ها داراي اولويت بالاتري مي­باشد. به همين ترتيب با هدف افزايش سطح دانش (تغيير درصد وزني معيار دانش از 9/16 به 3/60)، سخنراني داراي اولويت بالاتري خواهد گرديد.