بررسي «امر واقع» در سينماي اصغر فرهادي بر اساس آراي اسلاوي ژيژك

پژوهش كيفي حاضر با روش توصيفيتحليلي و با رويكرد روانكاوانه ي اسلاوي ژيژك و با تأكيد بر سه فيلم درباره ي الي، جدايي نادر از سيمين و گذشته، به مطالعه ي «امر واقع» در سينماي فرهادي مي پردازد. در اين مقاله، تبعات توصيف ناپذير رويايي با مرگ، به عنوان امر واقع در سه فيلم تبيين شده، و كلبي مسلكي سوژه ها، فقدان قهرمان و تداخل فانتزي ها به عنوان عوامل برسازنده ي امر واقع مطالعه و بررسي شده است. نتيجه آنكه با رنگ باختن تدريجي سهم فعال و مسئول تماشاگر، از فيلم درباره ي الي تا فيلم گذشته، و به كمك تمهيدهاي سينمايي،فرايند قرباني سازي، تقسيم تقصير بين كاراكترها و ارائه ي «حق » به مثابه ي ابژه ي كوچك a، رفته رفته وجه دردناك و چاره ناپذير امر واقع در سينماي اصغر فرهادي مؤكد و جنبه ي هولناك آن پنهان شده است، و نيز تكرار تقاضاي احقاق حق مردگان، موجب بازگشت امر واقع شده و سه فيلم مجزا را به يك تريلوژي سينمايي تبديل كرده است.