ميزان آگاهي پرستاران و ماماهاي شاغل در بيمارستانهاي شهر همدان از اصول اخلاق حرفه اي در سال 1392

مقدمه: علم اخلاق به عنوان يكي از زير بنايي ترين موضوعات آموزش حرفه اي در پرستاري و مامايي محسوب مي گردد كه بايستي مورد توجه قرار گيرد. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان آگاهي پرستاران و ماماها از اصول اخلاق حرفه اي انجام گرديد. روش كار: در اين مطالعه توصيفي_مقطعي با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي 289 نفر از پرستاران و ماماها از بيمارستانهاي آموزشي شهر همدان در سال 1392 انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه اي دو قسمتي بود كه بخش اول حاوي اطلاعات دموگرافيك و بخش دوم اطلاعات مربوط به سنجش آگاهي در حيطه هاي اخلاق حرفه اي، قانون و مقررات و ارتباطي بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS ويرايش 16 تجزيه و تحليل شد. براي تحليل داده ها از آمار توصيفي و استنباطي شامل همبستگي و آزمون كاي دو استفاده شد. سطح معني داري آزمون ها 5 درصد در نظر گرفته شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه 33/2% از واحد هاي پژوهش در محدوده سني 30-26 سال بودند. 87/9% از آنان زن و 36/7% سابقه كار 5-1 سال داشتند. بيشترين آگاهي افراد در حيطه اخلاقي_حرفه اي 26/6% (خوب) %68/9 (متوسط)، در حيطه ارتباطي 31/1% (خوب) و 63% (متوسط) و در حيطه قانوني 1/7% (خوب) و 49/5% متوسط بود. از بين متغيرهاي مورد بررسي بين حيطه اخلاقي با وضيعت استخدامي و بخش محل خدمت فرد (P=0/001) بين حيطه قانوني با سابقه كار (003/P=0) و بين حيطه ارتباطي با بخش محل خدمت فرد ارتباط معنادار وجود داشت (P=0/003). نتيجه گيري: بيشترين آگاهي واحدها در حيطه اخلاقي و ارتباطي در حد خوب و متوسط و در حيطه قانوني ضعيف بوده است لذا پيشنهاد مي گردد كلاس هاي آموزش مداوم ضمن خدمت جهت افزايش آگاهي آنان برگزار گردد.