تأثير طرد اجتماعي بر تكرار جرم زنان پس از آزادي از زندان (مورد مطالعه: شهرستان كرمانشاه، سال 1394)

زمينه و هدف: طرد اجتماعي محروميتي طولاني مدت كه به جدايي از جريان اصلي جامعه مي‌انجامد، فرايندي كه در نتيجه آن افراد و گروه‌هاي اجتماعي معيني از اجتماع طرد و به حاشيه رانده مي‌شوند. رويكرد طرد اجتماعي در مقايسه با رويكردهاي ديگر درك عميق‌تر و جامع‌تري از ريشه‌ها و ابعاد محروميت به‌دست مي‌دهد. رويكرد طرد اجتماعي، جرم را پديده‌اي چندوجهي مي‌داند كه فراتر از كمبودهاي مادي بر دامنه متنوعي از محروميت‌هاي اجتماعي و فرهنگي دلالت دارد. اين پژوهش به بررسي رابطه بين طرد اجتماعي و ارتكاب مجدد جرم پرداخته و از اين زاويه به آن مي‌نگرد. روش‌شناسي: روش اين پژوهش از نوع پيمايشي با استفاده از پرسش‌نامه بوده و جزء تحقيقات كاربردي محسوب مي‌شود. جامعه آماري اين پژوهش زنان و دختران بازداشتي در بازداشتگاه‌هاي نيروي انتظامي شهرستان كرمانشاه بوده و نمونه آماري اين پژوهش تمام شماري بوده و برابر با 42 نفر است كه در اين پژوهش مورد پرسش و بررسي قرار گرفته‌اند. پايايي اين پرسش‌نامه نيز به روش آزمون آلفاي كرونباخ براي متغير طرد اجتماعي برابر 82/0 محاسبه و تأييد شد. يافته‌ها و نتايج: اين پژوهش در پاسخ به 9 فرضيه صورت پذيرفته است كه كليه اين فرضيات مورد تأييد واقع‌ شده و تجزيه و تحليل بر اساس ماهيت داده‌ها و شيوه بيان سؤالات در قالب آزمون تي تك متغيره، آزمون تحليل واريانس و ضريب همبستگي اتا صورت گرفت. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهند كه ارتكاب مجدد جرم رابطه معناداري با طرد اجتماعي داشته و هرچه ميزان طرد اجتماعي بالاتر باشد، احتمال ارتكاب مجدد جرم در بين مجرمان افزايش مي‌يابد.