اثر قارچ ميكوريزا بر ويژگي هاي اكوفيزيولوژيك ارقام جو در واكنش به تلقيح با باكتري سودوموناس فلورسنت تحت شرايط ديم

به منظور ارزيابي اثر قارچ ميكوريزا بر ويژگي هاي اكوفيزيولوژيك ارقام جو در واكنش به تلقيح با سويه هاي مختلف باكتري سودوموناس فلورسنت تحت شرايط ديم، اين آزمايش در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اردبيل به صورت فاكتوريل در قالب بلوك هاي كامل تصادفي با سه تكرار اجرا شد. فاكتورهاي آزمايش شامل قارچ ميكوريزا گونه Glomus mosseae (تلقيح و عدم تلقيح)، سويه هاي باكتري سودوموناس (چهار سويه باكتري سودموناس فلورسنت S153، S169، S4، S8 و عدم تلقيح) و ارقام جو (رقم دشت و صحرا) بودند. در هر دو رقم بيش­ترين عملكرد دانه از تيمار كاربرد ميكوريزا و سويه S169 (در رقم دشت با ميانگين ۱۲۹۳ و در رقم صحرا با ميانگين۱۷۵۲ كيلوگرم در هكتار) به­دست آمد. در صفات فيزيولوژيك نيز بيش­ترين مقدار كلروفيل a از تيمار كاربرد قارچ ميكوريزا و عدم تلقيح با باكتري در رقم صحرا و كلروفيل b، كلروفيل كل و قند محلول نيز از تيمار كاربرد قارچ ميكوريزا و تلقيح با باكتري سودوموناس سويه S169 در رقم صحرا به­دست آمد. بيش­ترين مقدار فسفر دانه نيز در تيمار كاربرد ميكوريزا و تلقيح با سويه S153 در رقم دشت مشاهده شد، در حالي­كه بيش­ترين مقدار نيتروژن دانه از تيمار كاربرد قارچ ميكوريزا و تلقيح با باكتري سويه S4 در رقم صحرا به­دست آمد. هرچند سويه­هاي به­كار­برده شده در اين آزمايش واكنش متفاوتي به رقم و كاربرد ميكوريزا داشتند، اما در اغلب صفات اندازه­گيري شده نسبت به تيمار عدم تلقيح با باكتري از برتري برخوردار بودند.