الگوي مبناگرايي فيلسوفان مسلمان: تحليل بازگشت و ابتناي گزاره‌هاي غيرپايه به گزاره‌هاي پايه

معرفت شناسي در ناحيه‌ توجيه كه از جانب معرفت شناسان امروزين در دو قالب كلّيِ مبناگروي و انسجام گروي ارائه شده است، در روابط ميان باورها و گزاره ها پژوهش مي كند. در اين جستار، ابتدا به تقرير معرفت‌شناسان از مبناگرايي اشاره مي شود و سپس الگوي پيشنهادي ارائه خواهد شد. براساس اين الگو، كه ادعا بر آن است كه انديشمندان مسلمان عموماً از آن پيروي مي كردند، گزاره ها و باورها به: 1) گزاره هاي تماماً پشتيبان و 2) گزاره هاي غير تماماً پشتيبان تقسيم مي شود. اين تفكيك بر حيثيت كاربردي مبتني است. تصوير وابستگي يا متكي بودن در عبارت «وابستگي و اتكاي باورهاي روساخت بر زيرساخت در مبناگروي»، نقش بنياديني در ارائه‌ الگوي جديد دارد. ازاين‌رو دو الگو قابل شناسانش است: الگوي استنتاجي يا زايشي-توليدي و الگوي پشتيباني. اصل تناقض بر پايه‌ انديشه‌ فيلسوفان مسلمان، اساسي ترين نوع گزاره هاي تماماً پشتيبان را تشكيل مي دهد. براساس الگوي ارائه‌شده، برخي از اشكالات بر تقرير عادي از مبناگروي وارد نخواهد بود. در اين گزارش، سنجش و پيشنهاد، مشاهده خواهيم كرد كه معرفت شناسي فيلسوفان مسلمان از اين الگو پيروي مي كند و محمل كمتري براي انتقادها نسبت به تقرير عادي دارد.