مقايسه سلامت رواني زنان و مردان ورزشكار در اماكن روباز و سرپوشيده

مقدمه و هدف: سلامت، به عنوان يكي از پيش شرط هاي اصلي نظام هاي رفاه اجتماعي است. بر اين اساس هدف از پژوهش حاضر مقايسه سلامت رواني زنان و مردان شركت كننده در فعاليت هاي ورزشي در اماكن روباز و سرپوشيده بوده است. روش شناسي: پژوهش حاضر توصيفي و از نوع علي – مقايسه اي بوده كه در دسته تحقيقات كاربردي  قرار دارد. جامعه آماري اين پژوهش، شامل كليه زنان و مردان شركت كننده در فعاليت هاي ورزشي در فضاهاي روباز (اماكن طبيعي) و سر پوشيده (فضاهاي سالني) ورزشي شهرستان تهران بود. 180 نفراز اين افراد با ميانگين سني 42/35 سال (ورزشكاران اماكن سرپوشيده با ميانگين سني 45/30 سال و اماكن رو باز با ميانگين سني39/40 سال كه داراي 6 ماه سابقه فعاليت، 3جلسه در هفته بودند) با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه سلامت عمومي 28 سؤالي (GHQ28) گلدبرگ و ميلر (1979)بوده است. روش هاي آماري مورد استفاده در اين پژوهش شامل آمار توصيفي(ميانگين وانحراف معيار) و استنباطي (تحليل واريانس دو طرفه و تحليل واريانس چند متغيره) بوده و براي تحليل داده ها از نرم افزار spss16 استفاده شد. يافته ها : نوع محيط ورزشي بر سلامت عمومي افراد مؤثر بود (03/0p=). به طوري كه شركت كنندگان در فعاليت هاي ورزشي در محيط هاي روباز و فضاهاي طبيعي نسبت به محيط هاي سرپوشيده و فضاهاي سالني از مشكلات رواني كمتر و سلامت رواني بيشتر، به ويژه از افسردگي پايين تري برخوردار بودند (007/0p=). اما اثر جنسيت(88/0p=) و تعامل جنسيت و نوع محيط ورزشي بر سلامت رواني معني دار نبود(10/0p=). بحث و نتيجه گيري: با توجه اثر بخشي نوع محيط ورزشي بر بهبود سلامت رواني؛ بنابراين براي ارتقاء سلامت عمومي جامعه و جلوگيري از افزايش افسردگي بهتر است به ورزش در محيط هاي سبز نظير پارك ها و فضاهاي با پوشش چمن توجه بيشتري شود.