اعتبارسنجي الگوي بالندگي اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌هاي شهر تهران

بالندگي اعضاي هيئت علمي از ابزارهاي مهم ايجاد تغيير و تحول در نظام آموزش عالي است كه شامل تمام فعاليت‌هاي برنامه‌ريزي شده و هدف‌مندي است كه دانش فردي و مهارت‌هاي اساسي و لازم براي عملكرد بهتر در دانشگاه را براي اعضاي هيئت علمي فراهم مي‌كند. اين پژوهش از نوع تركيبي است. در بخش كيفي از روش نظريه مبنايي استفاده شده است و در بخش كمي به آزمون اعتبار الگو در بين اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌هاي شهر تهران مي‌پردازد. جامعه آماري بخش كيفي شامل 17 نفر از افراد متخصص و صاحب‌نظر مي‌باشد و بخش كمي شامل تمام اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌هاي تهران كه از طريق نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي 307 نفر انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها، در بخش كيفي از روش مصاحبه عميق و در بخش كمي از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شده است؛ اعتبار و روايي در بخش كيفي از طريق دو روش بازبيني توسط مشاركت‌كنندگان و مرور توسط خبرگان غير شركت‌كننده و در بخش كمي با استفاده از آلفاي كرونباخ محاسبه شد كه ميزان آن 90/0 بود. براي تحليل داده‌هاي بخش كيفي از روش تحليل محتوا و براي تأييد و آزمون مدل مفهومي از تحليل عاملي تأييدي و از روش معادلات ساختاري استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان‌دهنده 13 مقوله كلي هست كه در قالب مدل پارادايمي شامل: شرايط علي؛ پديده‌محوري (مشاركت در تصميم‌گيري‌ها)؛ شرايط زمينه‏اي؛ شرايط مداخله‌‏گر؛ راهبردهاي بالندگي و پيامدها به دست آمده است كه عوامل مؤثر بر فرايند بالندگي هيئت علمي و روابط آنها را نمايان مي‌كنند.