بررسي نقش و جايگاه اقدام‌پژوهي در رشد دين‌پژوهي اساتيد به‌عنوان الگوي اخلاقي

هدف اين مقاله، بررسي روش‌هاي رشد دين‌پژوهي اساتيد بر اساس اقدام‌پژوهي است. اين تحقيق از نوع كاربردي بوده و براي اجراي آن از روش توصيفي‌پيمايشي استفاده شده است. جامعه آماري شامل 503 عضو هيات علمي در دانشگاه اصفهان بود كه 106 عضو هيات علمي در دانشگاه اصفهان از طريق نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي متناسب با حجم به‌عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه محقق‌ساخته استفاده شده است. به‌منظور برآورد روايي، از روايي محتوا استفاده شده است. اعتبار پرسشنامه با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ ( 98/0) محاسبه گرديده است. نتايج نشان داد، ميانگين نمره تاثير روش‌هاي رشد دين‌پژوهي اساتيد در حيطه‌هاي تشخيص مسيله، تغيير مسيله، ارزيابي مسيله، برنامه‌ريزي تدريس و فعاليت‌هاي آگاهانه، بيشتر از ميانگين فرضي(3) است؛ بنابراين راهكارهاي مطرح‌شده در اين حيطه‌ها از لحاظ موثربودن در روش‌هاي رشد دين‌پژوهشي به اساتيد، بيشتر از سطح متوسط است. همچنين بين نظرات پاسخ‌دهندگان در خصوص روش‌هاي رشد دين‌پژوهشي در حيطه‌هاي مذكور، تفاوت وجود داشته است(001/0 = p). در ميان حيطه‌هاي بالا حيطه تشخيص مسيله بيشترين ميانگين نمره را داشته است (87/3 ). همچنين بين نظرات پاسخ‌دهندگان در خصوص روش‌هاي رشد دين‌پژوهشي اساتيد، بر حسب جنسيت تفاوت مشاهده شده است(05/0 ? p )؛ اما بين نظرات پاسخ‌دهندگان در خصوص روش‌هاي رشد دين‌پژوهشي اساتيد بر حسب سابقه خدمت و مرتبه علمي تفاوت معناداري مشاهده نشده است.