حل تعارض ميان دو اصل احترام به حريم خصوصي و اطلاعرساني

يكي از موضوعات مهم و پرچالش كه در حوزه اخلاق كاربردي بحث مي‌شود، اخلاق روزنامهنگاري است. اخلاق روزنامه‌نگاري از زيرمجموعههاي اخلاق رسانه به‌شمار ميرود. روزنامهنگاران همواره با مسايل اخلاقي در روزنامهنگاري روبه‌رو هستند و گاه اين مسايل چنان در تعارض با يكديگر قرار ميگيرند كه تصميم‌گيري درباره آن‌ها نيازمند بصيرت اخلاقي قوي و پايبندي به اصولي اخلاقي است؛ اصولي كه ياريگر روزنامهنگاران در تصميمگير‌ي‌هايشان باشد؛ اما گاهي همين اصول در مقام عمل در تعارض با يكديگر قرار ميگيرند. در اين مقاله، با روش توصيفي‌تحليلي ضمن بررسي دو اصل «احترام به حريم خصوصي» و «حق دستيابي مردم به اطلاعات» و تعارض ميان اين دو، خواهيم گفت كه وظيفهگرايي نتيجهگرا با تقرير جديدي كه از آن مطرح شده، قادر است روزنامهنگار را در تصميمگيري و حل تعارض‌هاي اخلاقي ياري كند. بر‌اساس اين نظريه، حق حريم خصوصي، مطلق نيست و در تعارض با حق مهمتري ميتواند نقض شود. علاوه‌بر‌آن، حق‌دانستن عموم نيز مطلق نيست و اگر ميل به دانستن عموم مبتني‌بر «نياز» و «حق» نباشد، حق حريم خصوصي همچنان پابرجاست و در مقام عمل ارجحيت دارد