مديريت عمليات امداد رساني در شرايط اضطرار با استفاده از مفهوم تور پوششي و امكان ارسال مستقيم

يكي از مفاهيمي كه در مديريت نوين مطرح مي باشد، مديريت پايدار است كه در آن جنبه هاي اجتماعي (و انساني) و زيست محيطي در كنار جنبه اقتصادي مد نظر قرار مي گيرند. در اين خصوص براي يكي از جنبه هاي اجتماعي ميتوان آمادگي براي امداد رساني چابك در شرايط اضطرار را مطرح نمود. براي دستيابي به مديريت چابك در چنين شرايطي، تعميمي از مساله تور پوششي ظرفيت داربا امكان امداد رساني مستقيم به نقاط آسيب ديده، با پنجره هاي زماني سخت ارايه شده است. در اين مساله نقاط حادثه ديده يا توسط پايگاه مركزي و پايگاههاي امداد برپا شده پوشش داده مي شوند و يا در صورت عدم پوشش توسط اين پايگاهها بايد از طريق پايگاه امداد مركزي و توسط وسايل حمل و نقل خاص، امداد رساني مستقيم به آنها صورت گيرد.هدف اين مقاله، تعيين مجموعه اي بهينه از پايگاههاي امداد برپا شده و استقرار تيم هاي امداد رسان از پايگاه امداد مركزي در اين پايگاهها و همچنين اعزام تيم هاي امداد رسان به نقاط حادثه ديده اي است كه تحت پوشش هيچ پايگاه امدادي قرار ندارند، به طوريكه كمترين هزينه را در برداشته و در سريع ترين زمان ممكن اتفاق افتد. يك مدل برنامه ريزي عدد صحيح مختلط براي اين مساله ارايه شده و الگوريتم ژنتيك براي حل آن در اندازه هاي متوسط و بزرگ پيشنهاد شده است. نتايج بررسي مثالهاي عددي مختلف، حاكي از صحت مدل و كارايي الگوريتم ژنتيك پيشنهادي است.