رابطه رهبري تحول آفرين و عملكرد سازماني: بررسي نقش تعديلگري يادگيري سازماني

لازمه تغيير و تحولات مستمر سازماني در محيط هاي پويا و در حال تغيير امروز، وجود راهبراني بصير، راهبردي يا به عبارت روشن تر، رهبران تحول آفرين است. به دليل توجه فزاينده به عامل رهبري در ايجاد تحولات و عملكرد سازماني در سطح دنيا و نقش آن در يادگيري سازماني، در اين تحقيق سعي بر آن شده است كه رابطه بين رهبري تحول آفرين و عملكرد سازماني با نقش تعديلگري يادگيري سازماني مورد بررسي قرار گيرد. روش پژوهش از نوع توصيفي همبستگي بوده و جامعه آماري پژوهش شامل كاركنان بانك صادرات مي باشد كه حجم آن 243 نفر مي باشد. تعداد نمونه ي برآورد شده براساس فرمول كوكران 108 نفر مشخص و جهت جمع آوري داده ها از روش نمونه گيري تصادفي سيستماتيك استفاده شده است. در پژوهش حاضر از سه پرسشنامه ي، رهبري تحول آفرين: مك كول-كندي و اندرسون (2002)، يادگيري سازماني: آراگون و همكاران(2007) و گارسيا مورالس(2004)، و عملكرد سازماني: موراي و كوتابه (1999)، جهت سنجش متغيرهاي پژوهش استفاده شده است. تحليل داده هاي جمع آوري شده به وسيله نرم افزار آماري علوم اجتماعي (SPSS) و ليزرل (Lisrel) و با روش هاي همبستگي و رگرسيون انجام شده است. نتايج نشان مي دهد كه رهبري تحول آفرين بر عملكرد سازماني از طريق يادگيري سازماني چه مستقيم و چه غير مستقيم تاثير گذار است. همچنين يادگيري سازماني نيز بر عملكرد سازماني تاثير مثبتي دارد.