بررسي افزايش موفقيت شغلي كاركنان در پرتو شايستگي هاي مديران در دانشگاه بوعلي سينا همدان

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين شايستگي هاي مديران با موفقيت شغلي كاركنان دانشگاه بوعلي سينا بود. روش پژوهش توصيفي - همبستگي ميباشد. جامعه آماري را كليه كاركنان (750 نفر) تشكيل دادند كه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي- نسبي تعداد 260 نفر بر اساس جدول كرجي و مورگان انتخاب شدند. براي گردآوري داده هاي مورد نياز از پرسشنامه هاي شايستگي هاي مديران از رانكين واپستاين(2003) و پرسشنامه موفقيت شغلي گل پرور و قضوي (1389) استفاده شد. روايي پرسشنامه ها با استفاده از روايي محتوايي و صوري، و پايايي آن نيز از طريق ضريب آلفاي كرانباخ محاسبه و به ترتيب 0/89 و 0/91 برآورد گرديد. براي تجزيه و تحليل يافته هاي پژوهشي از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي در حد آزمون كالموگروف - اسميرونوف، آزمون T تك متغيره، ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چند گانه استفاده شد. يافته ها نشان داد كه بين شايستگي هاي مديران با موفقيت شغلي كاركنان مورد مطالعه رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنين بين هر يك از شاخص هاي شايستگي هاي مديران با ابعاد موفقيت شغلي رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. و اينكه مؤلفه هاي شايستگي هاي اجرايي و ويژگي هاي شخصيتي به ترتيب بيشترين تأثير را در پيش بيني موفقيت شغلي دارند.