اثر تمرينات شناختي بر انجماد راه رفتن بيماران مبتلا به پاركينسون

مقدمه: انجماد راه رفتن يكي از ويژگي هاي معمول و ناتوان كننده در بيماري پاركينسون مي باشد. اين پديده با كاركردهاي شناختي در ارتباط است. لذا هدف از مطالعه ي حاضر بررسي اثر 8 هفته تمرينات شناختي بر انجماد راه رفتن بيماران مبتلا به پاركينسون بوده است. مواد و روش ها: تحقيق حاضر از نوع نيمه تجربي مي باشد كه بر روي 14 بيمار پاركينسوني (ميانگين سني 921/10 ±21/60) مبتلا به انجماد راه رفتن (مرحله 2 - 5 مقياس هوهن و ياهر ) انجام شد. آزمودني ها به صورت در دسترس انتخاب و به شكل تصادفي در دو گروه كنترل (5 مرد و 2 زن) و درمان ( 4 مرد و 3 زن) قرار گرفتند. گروه درمان در 8 هفته تمرينات شناختي شركت كردند. در حالي كه گروه كنترل در اين مدت فقط فعاليت هاي معمول زندگي را دنبال مي كردند. انجماد راه رفتن توسط پرسشنامه انجماد راه رفتن اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از روش آماري تحليل كوواريانس (?=0/05)مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: يافته هاي تحقيق نشان داد اثر يك دوره تمرينات شناختي بر ميانگين كاهش امتيازات شدت، فراواني و نمره كل انجماد راه رفتن در گروه درمان در مقايسه با شاهد معنادار بوده است. بحث: به نظر مي رسد تمرينات شناختي بتواند به عنوان شيوه اي مناسب براي بهبود انجماد راه رفتن در بيماران مبتلا به پاركينسون استفاده شود.

Introduction: Freezing of gait (FOG) is a common and disabling feature of Parkinson’s disease (PD).This phenomenon is associated with cognitive functions. So, the purpose of the present study was to investigate the effect of eight weeks cognitive training on freezing of gait in patients with Parkinsonʹs disease. Materials and Methods: A quasi-experimental study was conducted on 14 Parkinsonʹs disease patients (mean age 60.21±10.92 years) with freezing of gait (2-5 Hohn and Yahr scale). The participants were selected through convenience sampling and were randomly assigned to treatment (4 males and 3 females) and control (5 males and 2 females) groups. The treatment group received an 8-week cognitive training; however, the control group performed their daily activities. A questionnaire was used to collect the data. An analysis of covariance (?=0/05) was used to analyze the collected data. Results: The results showed that there is a significant effect of cognitive training on reducing freezing of gait severity, frequency and total scores for the treatment group compared with the control group (p < 0/05). Conclusion: Cognitive training can be an appropriate training method to help improve freezing of gait in patients with Parkinsonʹs disease. Keywords: Parkinson’s disease, Freezing of gait, Cognitive training