ارائه مدل ساختاري پيش بيني ابعاد فرسودگي شغلي براساس كيفيت زندگي كاري ، تعهد سازماني و مديريت دانش مديران زن دانشگاه آزاد اسلامي منطقه يك

هدف از اين تحقيق ارائه مدل ساختاري پيش بيني ابعاد فرسودگي شغلي مديران زن دانشگاه آزاد اسلامي منطقه يك براساس كيفيت زندگي كاري، تعهد سازماني و مديريت دانش است. اين پژوهش از نوع كاربردي، توصيفي- همبستگي است و جامعه آماري مورد بررسي اين تحقيق شامل 340 نفر از مديران زن گروه­هاي مختلف آموزشي دانشگاه آزاد اسلامي منطقه يك بود كه با روش نمونه گيري تصادفي خوشه­اي و با استفاده از جدول مورگان تعداد 180 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده­هاي تحقيق، از سه پرسشنامه فرسودگي شغلي مسلش و جكسون (1981)، كيفيت زندگي كاري والتون (1973)، تعهد سازماني مي ير (1990) و مديريت دانش شرون لاوسون (2003) استفاده گرديد كه با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ پايايي كليه پرسشنامه­ها محاسبه گرديد. با استفاده از آمار استنباطي شامل استفاده از روش همبستگي، تحليل مسير جهت ارائه الگو، استفاده از رگرسيون جهت بررسي رابطه بين متغيرها و ابعاد مرتبط با هر متغير، داده­ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند و نتايج نشان داد كه: 1- بين كيفيت زندگي كاري و دو بعد فرسودگي شغلي (خستگي عاطفي و مسخ شخصيت) رابطه منفي و معني دار وجود دارد و كيفيت زندگي كاري به ترتيب متغيرهاي خستگي عاطفي و مسخ شخصيت را پيش بيني نمود. 2- تعهد سازماني تنها قادر به پيش بيني عملكرد فردي در فرسودگي شغلي مديران بود. 3- مديريت دانش قادر به پيش بيني ابعاد فرسودگي شغلي نبود به جز بعد عملكرد فردي كه يك رابطه مثبت و مستقيمي را با مديريت دانش نشان داد.