تاثير كسب و كار هاي خانگي بر توانمندي اجتماعي زنان روستايي

هدف اصلي از اين تحقيق بررسي تاثير كسب ­و­ كارهاي خانگي بر توانمندي­ اجتماعي زنان روستايي شهرستان اسلام­آبادغرب است. روش تحقيق از نوع پيمايشي بوده و ابزار گرد­آوري اطلاعات به صورت پرسشنامه و همگام با مصاحبه بوده است. جامعه آماري تحقيق شامل 265 نفر از زنان روستايي كه داراي كسب و كارخانگي مي­باشد كه 161 نفر از آنان (براساس فرمول كوكران) به عنوان نمونه انتخاب شدند. روايي ابزار تحقيق توسط متخصصين تاييد گرديد و جهت تعيين پايايي ابزار، از محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد كه مقدار آن براي بخش­هاي مختلف بطور ميانگين در حد 92/0 بود. جهت انجام آزمون­هاي آماري از نرم­افزار SPSS و آزمون­هاي نيكويي برازش و مدل­سازي معادلات ساختاري، از نرم افزار ليزرل (Lisrel)، استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه مدل طراحي شده معادلات ساختاري براي توانمندسازي زنان روستايي منعكس­كننده يك برازش مطلوب و درحد انتظار مي­باشد. علاوه بر اين يافته­هاي تحقيق حاكي از آن است كه توانمندي اجتماعي 3/63 درصد از زنان در حد بالايي است. هم­چنين توانمندي اجتماعي با نوع كسب و كار خانگي ارتباط معنا­دار دارد.