تحليل گفتماني نقش دستگاه استنباطي گروه هاي تكفيري بر عملكرد آنها

بذرهاي افراط گرايي در اسلام، از آغازين سالهاي آن و با ظهور گروه هايي همچون خوارج، افشانده شد و به مرور، بارورتر گشت. امروزه، گروه هاي تكفيري با اقدامات خشونت بار گسترده، به نماد افراط گرايي تهديدآفرين در سطح جهاني تبديل شدهاند و به وحشت همگاني از طريق ترور كمسابقه دامن زدهاند؛ به گونه اي كه در اين راستا، اغلب افراد و گروهها را از دم تيغ مي گذرانند(مسئله)؛ موضوعي كه نيازمند پژوهش هاي بيشتري است. اين نوشتار درصدد پاسخ به اين پرسش است: "بر اساس تحليل گفتمان، تأثير دستگاه استنباطي گروه هاي تكفيري بر عملكردشان چيست؟(سؤال) فرض بر اين است: برداشت ظاهرگرايانه و گزينشي از نصوص،مولد عملكرد افراطي اين گروه هاست(فرضيه)؛ از اين رو، تبيين دلايل و ريشه هاي خشونت ورزي آنها،مقصدي درخور توجه است(هدف). مقاله حاضر درصد است با تحليلي گفتماني (روش) توضيح دهد اين نوع برداشت، منجر به غيريت سازي و غيريت پروري دوگانه موحد و مشرك مي گردد. غير و ديگري، سبب ايجاد جامعه و نظام ناسالم شده و در نتيجه، اين گروه ها ادعا ميكنند كه در پي ايجاد نظام و جامعه اي پاك (خلافت اسلامي به سبك اسلاف) به عنوان دال مركزي غايب و هژمون كردن آن از طريق جهاد عليه ديگري و طرد آنها هستند؛ امري كه در بطن خود،خشونت را به مثابه امري گريزناپذير، توليد و بازتوليد ميكند(يافته).