پيشرفت علم در پارادايم كوهن

كوهن پیشرفت علم را بدون استفاده از مفهوم صدق یا تقرب به صدق تبیین می كند. او با این تلقی رایج موافق نیست كه انباشت نظریه های تأیید شده عامل پیشرفت علم است. انقلاب علمی در نظام فكری او گسستی است كه باعث پیدایش پارادایمی قیاس ناپذیر است. كوهن همچنین با تمسك به فرضیة تطور هیچ گونه غایتی را برای تاریخ علم در نظر نمی گیرد و پیچیدگی شاخه های تخصصی علوم را ناشی از تحولات بی هدف می داند. بنابراین پیشرفت به معنای انباشت صدق یا تقرب به صدق مطرح نیست. پیشرفت صرفاً به این معناست كه یك پارادایم امكان پژوهش در مسائل تخصصی و جزئی را فراهم می كند و در حل مسائل درونی خود رو به پیشرفت است. در این مقاله استدلال خواهد شد كه بدون تمسك به مفهوم صدق نمی توان از پیشرفت در علم سخن گفت. با اینكه كوهن انقلاب را به عنوان گسست معرفی می كند اما این ادعا از نظر تاریخی قابل اثبات نیست و منتقدین او نشان می دهند كه حتی در انقلاب های علمی مورد ادعای او نیز بسیاری از دستاورد های گذشته حفظ شد ه اند. خود كوهن نیز در آثار بعدی خود از لزوم تحول درمفهوم انقلاب خبر می دهد.