رشد اقتصادي و طبقه متوسط

دورنماي جابه‌جايي ثروت در اقتصاد جهاني نشان مي‌دهد، رشد اقتصادي با ديدگاه سنتي «رشد اقتصادي با تاكيد بر دو گروه فقرا و ثروتمندان» نميتواند تداوم رشد را به همراه داشته باشد. در بسياري از كشورها منشأ فقر، قطبي شدن توزيع درآمد است. در واقع كوچك شدن اندازه طبقه مياني علاوه بر گسترش فقر، تداوم رشد اقتصادي را هم به مخاطره مي‌اندازد. تاكيد بر دو گروه فقير و ثروتمند در فرآيند رشد، به سياست‌هاي حمايتگرانه از فقرا مي‌انجامد كه پيامد تورمي اين برنامه‌ها، طبقه متوسط را محدودتر مي‌كند. تجارب سياست‌هاي حمايتي در ايران اين را مسأله به وضوح نشان مي‌دهد. به «اشتراك ‌گذاري رشد» يا رشد فراگير از طريق منفعت‌ رساني به طبقه متوسط، هر دو جنبه اقتصاد، يعني پايداري رشد و اجتناب از تمركز منافع و رانت ‌جويي را در بر مي‌گيرد. يك طبقه متوسط بزرگ به معني يك منبع تقاضاي پايدار منجر به كاهش هزينه ثابت در توليد خواهد شد. نقش اين طبقه را در پس‌انداز، كيفيت تقاضا، رشد و كاهش فقر نبايد ناديده گرفت. اين مقاله ارتباط اندازه طبقه متوسط (در مفهوم نسبي و مطلق) و رشد اقتصادي در ايران را در چارچوب يك الگوي ساده رشد ارزيابي مي‌كند و به مسيرهايي كه اين عامل مي‌تواند رشد را تحت تاثير قرار دهد، اشاره مي‌كند.

فاقد چكيده مي باشد