مدلسازي پيش‌بيني پراكنش رويشگاه گونه بادامك (Spach. Amygdalus scoparia) در مراتع موشكيه استان قم

پژوهش حاضر با هدف مقايسۀ كارايي روش‌هاي رگرسيون لجستيك، آنتروپي حداكثر و پرسپترون چندلايه در ارائۀ مدل پيش‌بيني پراكنش رويشگاه گونۀ بادامك (Amygdalus scoparia) در مراتع استان قم انجام گرفت. براي اين منظور، بعد از شناسايي رويشگاه‌هاي خالص اين گونه، نمونه‌برداري از پوشش گياهي به‌روش تصادفي- منظم انجام گرفت. براي نمونه‌برداري از خاك رويشگاه، هشت پروفيل حفر و از دو عمق 30-0 و 60-30 سانتي‌متري نمونه‌برداري شد. بعد از اندازه‌گيري خصوصيات خاك و تهيۀ لايه‌هاي مربوط به خصوصيات فيزيوگرافي (شيب، جهت، ارتفاع)، زمين‌شناسي و خصوصيات فيزيكي و شيميايي خاك، مدلسازي پيش‌بيني پراكنش انجام گرفت و نقشۀ پيش‌بيني رويشگاه گونۀ مورد مطالعه تهيه شد. در مرحلۀ بعد، ميزان تطابق نقشۀ پيش‌بيني حاصل و نقشۀ واقعي رويشگاه بررسي شد. براساس مقادير ضريب كاپاي محاسبه‌شده، مدل رگرسيون لجستيك توانسته است پراكنش رويشگاه گونۀ مورد مطالعه را در سطح عالي (ضريب كاپاي 91/0) پيش‌بيني كند؛ اين در حالي است كه نقشۀ پيش‌بيني حاصل از روش پرسپترون چندلايه و آنتروپي حداكثر داراي تطابق خيلي خوب (به‌ترتيب ضريب كاپاي 85/0 و 8/0) با نقشۀ واقعي بود. اين نتايج نشان مي‌دهد كه روش رگرسيون لجستيك در برآورد دامنۀ پراكنش رويشگاه اين گونه در مقايسه با دو روش ديگر، از دقت بيشتري برخوردار است. براساس مدل رگرسيون لجستيك، نوع سازند زمين‌شناسي (سازند آذرين) و مقدار سنگريزۀ عمق اول خاك، مؤثرترين عوامل در حضور اين گونه در رويشگاه مورد مطالعه‌اند. اين نتايج گوياي آن است كه در انتخاب روش بهينۀ مدلسازي، علاوه بر قابليت‌هاي هر روش، بايد به دامنۀ آشيان بوم‌شناختي گونه‌هاي مورد مطالعه نيز توجه ويژه شود.