ارزيابي نابرابري محيطي در مواجهه به آلاينده‌هاي هواي شهري در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران در سال 1390

Environmental Inequalities Assessment in Exposure to Urban Air Pollution in 22 Districts of Tehran City in 2012

زمینه و هدف: هدف مطالعه حاضر ارزیابی نابرابری در مواجهه طولانی مدت به آلاینده‌های هوای شهری در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران در سال1390 است. روش بررسی: پژوهش حاضر یك مطالعه اكولوژیك است و در آن از شاخص تمركز برای بررسی نابرابری استفاده شده است. در این بررسی مقادیر غلظت‌های آلاینده‌های PM10،NO2 ،SO2  در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران از روش Land use regression بدست آمده‌اند. متغیرهایی كه اثر آنها بر توزیع مواجهه با آلاینده‌ها بررسی شده‌اند عبارت بودند از: سطح تحصیلات، اشتغال و داشتن خودروی شخصی كه از طریق سایت شهرداری تهران و داده‌های سرشماری كشوری بدست آمدند.  یافته‌ها: برای آلاینده PM10  شاخص تمركز برای بی‌سوادی، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی و مالكین خودروی شخصی به ترتیب برابر بود با 0/059 (0/004 تا 0/113)، 0/056-  (0/110-  تا 0/001 - ) و 0/079- (0/127-  تا 0/031-) كه از لحاظ آماری معنی‌دار بود. این شاخص برای شاغلین برابر بود با 0/016 كه معنی‌دار نبود. در مورد آلاینده‌ها NO2 ،SO2   برای بی‌سوادی، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی، شاغلین و مالكین خودروی شخصی نابرابری وجود نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد بین مناطق مختلف تهران از نظر مواجهه به آلاینده PM10 از نظر جمعیت بی سواد، تحصیلات دانشگاهی و مالكیت خودروی شخصی نابرابری وجود دارد. توجه به این زیر گروه‌ها در زمینه تحقیقات بیشتر و سیاست‌گذاری در زمینه آلاینده‌های محیطی می‌تواند كمك‌كننده باشد.

Background and Objective: The aim of present study was to assess environmental inequality in long-term exposure to outdoor air pollution in 22 districts of Tehran in 2012. Materials and Methods: The present study is an ecological study and concentration index was used for assessment of inequality. In this study the amounts of pollutant concentrations (PM10, NO2, SO2) obtained were based on land use regression (LUR) for exposure assessment. Variables that their effects have been studied on the distribution of exposure to pollutants included: education level, employment status and car ownership, which were obtained from census demographic and Tehran Municipalityʹs dataset. Results: The concentration index for PM10 in the case of illiteracy, people with higher education and private car owners was 0.059 (0.004-0.113), -0.056 (-0.001- -0.110) and -0.079 (-0.031- -0.127), respectively. These relationships were statistically significant. Concentration index for PM10 was 0.016 for the workers population, which was not statistically significant. For NO2 and SO2, no inequality was found in illiterate people, people with higher education, employees and car owners. Conclusion: This study showed that there was significant inequality in terms of exposure to PM10 between different regions of Tehran in the illiterate, people with higher education and car owners. Considering these subgroups of population can be helpful in policy-making process.