ديدگاه آيت الله جوادي آملي درباره رابطه تكويني انسان و قرآن

اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي، اين فرضيه را در آثار آيت الله جوادي آملي بررسي مي كند انسان تام و قرآن رابطه تكويني دارند. آيت الله جوادي آملي معتقدند انسان تام و قرآن پيوندي اصيل و ذاتي دارند و انقطاعشان ناشي از كثرت در بستر عالم طبيعت است. ديدگاه ايشان چهار محور دارد: 1) قرآن، حقيقت ذومراتبي است كه در قوس نزول، جامع همه مراتب عالم، يعني مرتبه الهي، عقلي، مثالي، كتبي و لفظي شده است؛ 2) انسان تام و انسان كامل، همه مراتب عالم را در خود جمع كرده اند؛ اولي، بالقوه و دومي، بالفعل؛ 3) خداوند قرآن را به انسان تعليم داده است و چون اين تعليم، مقدم بر خلقت آدمي است، تعليمي تكويني است، نه آموزشي تدريس گونه؛ 4) يگانه افتراق انسان و قرآن در وجود طبيعي آن هاست. قرآن صورتي كتبي و انسان صورت حيوان ناطق دارد تا قابليت حركت و تغيير تكاملي يا تنزلي داشته باشد. قرآن براي انسان، ذاتي و مانند صورت براي ماده است؛ پس باوجودِ تفاوت در ظهور وجودي در عالم طبيعت، در قوس صعود و در مرتبه مثالي و عقلي، صورت انسان با صورت قرآن متحد مي شود.