تحليل و بررسي ديدگاه شيخ‌الرئيس دربارۀ سعادت

Ibn Sina on Happiness

ازنظر ابن‌سينا سعادت برترين چيزي است كه موجود زنده درپي آن تلاش مي‌كند. او باتوجه‌به مباني هستي‌شناختي و انسان‌شناختي خود، جوهر اصلي انسان را عقل مي‌داند كه با اتصال به عقل فعال و رسيدن به مرتبۀ عقل مستفاد، به كمال نهايي و سعادت حقيقي خود مي‌رسد و از والاترين، بادوام‌ترين و بيشترين لذت بهره‌مند مي‌شود. در اين مقاله، پس از تبيين و تحليل ديدگاه ابن‌سينا دربارۀ سعادت، آن را بررسي و نقد مي‌كنيم. غفلت از برخي ساحت‌هاي وجودي انسان و مؤلفه‌هاي سعادت، ناسازگاري با مباني فلسفي، غفلت از نقش ايمان و عمل صالح در سعادت انسان و تفكيك نكردن سعادت فرد و سعادت نوع، از كاستي‌هاي ديدگاه ابن‌سيناست.

For Ibn Sina, happiness is the highest thing that the alive creature endeavor to find it. According to his ontological and anthropological principles, he regards the reason as the basic substance of human being, which by communicating with the active intellect and reaching the level of acquired intellect reaches to its final perfection and true happiness and benefits the highest and longest pleasure. In this paper, after explaining and analyzing Ibn Sina’s view about happiness, we will criticize it. Neglecting some of the existential realms of human being and happiness components, inconsistency with philosophical principles, neglecting the role played by faith and good deeds in human beings’ happiness and the lack of any separation between the happiness of individuals and the humankind, among others, are the deficiencies of Ibn Sina’s view.