بررسي رنگ هاي صوتي ، مايكروپلي فوني و هرج و مرج در آثار دهه ي 1960 ليگتي؛ با تمركز بر كنسرتو براي ويولنسل

در طول تاريخ همواره نائل آمدن به زباني ويژه و شخصي هدفي والا و چشم نواز براي آهنگسازان بوده است. در راستاي رسيدن به اين هدف آهنگسازان در بسياري موارد خالق و بنيانگذار جريان ها و سبك هاي مهمي بوده اند كه در تاريخ ثبت گرديده است. كنكاش بي وقفه ي ليگتي آهنگساز رومانيائي نيز در جهت رسيدن به اين هدف، زندگي حرفه اي او را به دوره هائي كه هر كدام زبان موسيقائي مختص به خود را دارد تقسيم مي كند. بازه ي 70-1960 نيز با توجه به مختصات مشترك آثار آن براي ليگتي سبكي خاص را به ارمغان مي آورد. در اين مقاله به بررسي اجمالي سه تكنيك مورد توجه ليگتي در آثار دهه ي 60 و 70 مي پردازيم. تكنيك اول عبارتست از بهره بردن از ويژگيهاي ذاتي صوت موسيقائي به عنوان مصالح اصلي ساخت اثر و آهنگسازي بر اساس رنگ هاي صوتي. تكنيك دوم شامل استفاده ي مكرر از گونه هاي مختلف خوشه ي صوتي درآثار اين دهه و معرفي بافت مايكروپلي فوني و مورد سوم ايده ي هرج و مرج ريتميك مي باشد. در اين مقاله با معرفي و تشريح تك تك موارد از يك سو و پيگيري نمودهاي گوناگون هر يك در آثار اين دهه، با تمركز بيشتر بر قطعه ي كنسرتو براي ويولنسل و اركستر (1966) به عنوان نمونه اي از اين دوره به بررسي زبان خاص آهنگساز در اين بازه ي زماني مي پردازيم.

فاقد چكيده مي باشد