بررسي تطبيقي جلوه‌ها و كاركردهاي اسطوره‌اي آب در «شاهنامه» با «ايلياد»

Comparative Study of Mythical Manifestation and Application of Water in Shahnameh and Iliad

مناظر طبيعي بن‌مايه‌هاي اساسي و مشترك توصيف‌ها و تصويرگري‌ها در اساطير ايران و جهان هستند كه شاعران احساسي‏ترين و لطيف‏ترين‏ پيوند را با آن‌ها دارند؛ "آب" يكي از جلوه‌هاي طبيعت است كه در اسطوره‌هاي ملل مختلف، همواره از رويارويي قهرمانان با آن در بستر طبيعت سخن به ميان آمده است؛ آب در «شاهنامه» و «ايلياد» جلوه‌هاي گوناگوني به خود مي‌گيرد و با توجه به تفاوت جغرافياي طبيعي ايران و يونان باستان كه موجب شده است غالب مناظر طبيعي «شاهنامه» در خشكي و اغلب مناظر طبيعي «ايلياد» در آب‌هاي بيكران به وقوع پيوندد؛ اما با اين وجود هر دو شاعر تقريباً همسان با يكديگر از توصيف‌ها و تصويرگري‌هاي آب، براي تقويت پيوند مخاطب با شعر و باورپذيري بيش‌تر داستان‌هاي خود بهره جسته‌اند.

Natural sceneries are main and common theme to explain and depict in world and Iran myths which the poets have the deepest and nicest relationship with them. "Water" is one of the natureʹs manifestations which has been talked about and discussed in different nationsʹ myths; the heroes have always been confronted with it. Water manifests variously in "Shahnameh" and "Iliad"; according to different natural geographical conditions, most of the natural sceneries in Shahnameh are dry lands and in Iliad in immeasurable waters and seas. But both poets had enjoyed similar depictions and explanations in order to strengthen the relationship with the reader and make it more believable.