بهينه سازي زمان بندي الگوريتم هاي موازي با استفاده از الگوريتم ژنتيك

Optimization Parallel Algorithm Scheduling by Genetic Algorithm

زمانبندي مجموعه اي از ماشين هاي موازي كه در يك محيط هستند، هم از نظر تئوري و هم از نظر كاربردي مهم است. از نظر تئوري، تعميم مساله ي زمانبندي يك ماشين است و از نظر كاربردي صحت منابع موازي در جهان واقعي ميباشد. وقتي ماشين ها، كامپيوتر باشند يك برنامه ي موازي نياز است زيرا اعضاي مجموعه به طور موازي اجرا ميشوند و اين اجرا براساس ارتباطات تقدمي آنها است. مزيت اجراي زمان بندي وظايف، قدرت محاسباتي كامل را فراهم ميكند كه به وسيله ي سيستم چندپردازنده يا چندكامپيوتري به دست ميآيد. در اين مقاله نشان ميدهيم مساله ي تخصيص تعدادي وظايف ناهمسان در سيستم هاي چندپردازنده يا چندكامپيوتري چگونه است. مدل فرضي سيستم شامل تعداد پردازندهي همسان است و در يك زمان، فقط يك وظيفه، روي يك پردازنده اجرا ميشود و نيز همه ي زمانبندي ها و وظايف، غير انحصاري هستند

In scheduling, a set of machines in parallel is a setting that is important, from both the theoretical and practical points of view. From the theoretical viewpoint, it is a generalization of the single machine scheduling problem. From the practical point of view the occurrence of resources in parallel is common in realworld. When machines are computers, a parallel program can be conceived as a set of parallel components (tasks) which can be executed according to some precedence relationship. This paper shows the problem of allocating a number of nonidentical tasks in a multiprocessor or multicomputer system. The model assumes that the system consists of a number of identical processors and only one task may execute on a processor at a time. All schedules and tasks are nonpreemptive.