بررسي مقدماتي تاثير راه رفتن بر روي شيب در تحمل عضلات و ناتواني بيماران مبتلا به كمردرد مزمن: كارآزمايي باليني

Pilot Study on the Effects of 10%-Incline Treadmill Walking in Patients with Nonspecific Chronic Low Back Pain; A Clinical Trial Study

مقدمه: در بيماران مبتلا به كمردرد مزمن، راه رفتن به عنوان يك تمرين درماني ساده، سالم، كم‌هزينه و در دسترس، به بررسي بيشتري نياز دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي تاثير راه رفتن بر روي تردميل با شيب 10 درصد، بر تحمل عضلات، درد، ناتواني و ترس از حركت در بيماران مبتلا به كمردرد مزمن غير اختصاصي بود. مواد و روش‌ها: شركت كنندگان به دو گروه شاهد (درمان استاندارد فيزيوتراپي و تردميل با شيب پايه، 6 نفر) و مداخله (درمان استاندارد فيزيوتراپي و تردميل با شيب 10 درصد، 5 نفر) تقسيم شدند. بيماران سه بار در هفته به مدت چهار هفته تحت درمان قرار گرفتند. تحمل عضلات خلف تنه، ترس از فعاليت، درد و ناتواني به ترتيب با آزمون Sorensen تغيير يافته و پرسش‌نامه‌هاي ترس از حركت، درد و Oswestry قبل از مطالعه، بلافاصله پس از مطالعه و دو ماه پس از درمان اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: تفاوت بين گروهي در متغير تحمل عضلات خلف تنه پس از درمان (01/0 = P) و در زمان پيگيري (04/0 = P) وجود داشت. در گروه مداخله، تغييرات در متغيرهاي تحمل عضلات خلف تنه (53/0 = P)، درد (26/0 = P)، ناتواني (50/0 = P) و ترس از حركت (90/0 = P) معني‌دار نبود. در گروه شاهد نيز تغييرات معني‌داري در متغيرهاي تحمل عضلات خلف تنه (19/0 = P)، درد (57/0 = P)، ناتواني (22/0 = P) و ترس از حركت (23/0 = P) مشاهده نشد. بين دو گروه در متغيرهاي درد (14/0 = P)، ناتواني (71/0 = P) و ترس از حركت (27/0 = P) تفاوت معني‌داري وجود نداشت. نتيجه‎گيري: تفاوت معني‌داري در افزايش تحمل عضلات تنه بين گروه‌هاي شيب 10 درصد و پايه وجود دارد. به نظر مي‌رسد كه راه رفتن بر روي تردميل در گروه شيب پايه موثرتر است.