مقايسه‌ي هوش معنوي وخودانضباطي پرستاران زن و مرد در بخش‌هاي ويژه و عمومي بيمارستان‌هاي شهر تهران

سابقه و اهداف: برخورداري از هوش معنوي و خودانضباطي تأثير بسزايي در خدمات‌رساني كادر درماني به بيماران دارد و دارا بودن اين ويژگي در پرستاران بخش ويژه از اهميت بيش‌تري برخوردار است. بنابراين در اين پژوهش به بررسي هوش معنوي و خودانضباطي در مردان و زنان پرستارشاغل در بخش هاي ويژه و عمومي بيمارستان هاي شهر تهران پرداخته شده است.مواد و روش‌ها: مطالعه به صورت توصيفي مقايسه‌يي است كه بر روي 180 نفر از پرستاران زن و مرد شاغل در بيمارستان هاي دانشگاهي تهران، به صورت تصادفي خوشه‌يي چند مرحله‌يي انجام شد. براي جمع‌آوري داده ها، از پرسش‌نامه‌ي خودانضباطي و پرسش‌نامه‌ي هوش معنوي استفاده شد. در نهايت، تحليل داده‌ها با استفاده از واريانس چندمتغيري(MANOVA) انجام پذيرفت.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد تفاوت معناداري بين پرستاران بخش ويژه و عمومي، از نظر هوش معنوي و خودانضباطي وجود ندارد(p<0.05). همچنين، تفاوت گروه‌هاي زن و مرد از نظر هوش معنوي معني دار نيست(p<0.05)؛ اما تفاوت دو گروه زن و مرد پرستار، از نظر متغيرهاي خودانضباطي معني‌دار است(p<0.05) و زنان از خودانضباطي بالاتري برخوردارند.نتيجه‌گيري: با توجه به نتيجه‌هاي پژوهش حاضر، مي‌توان گفت كه خودانضباطي و هوش معنوي در كار با بيماران در بخش‌هاي درماني، از متغيرهاي روان‌شناختي مؤثر است و در امر آموزش و به كارگماري پرستاران بايد به اين موردهاي خاص، توجه ويژه داشت.