اثر كاركرد مغز معلم بر روش ياددهي او

علوم شناختي يك حوزه مطالعاتي بين رشته اي است كه به مطالعه ذهن و مغز مي پردازد. اين علوم به بسياري از علوم كاربردي كمك كرده تا بينش هاي جديد را در عرصه عمل تجربه كنند. در اين راستا، بسياري از پژوهشگران تعليم و تربيت نيز كوشيده اند، با فهم كاركرد ذهن، به درك جديدي از يادگيري دست يابند. اين نوع مطالعات بين رشته اي، به طور كلي، به طرح نظريه هايي مانند يادگيري سازگار با مغز منجر شده اند؛ نظريه هايي كه علاوه بر تبيين عصب شناختي موضوع يادگيري، به شيوه هاي اثربخش ساختن آن و توسعه ظرفيت هاي شناختي نيز وارد مي شوند. با اين حال، تا كنون مطالعات بسيار معدودي به تبيين تدريس از منظر علوم شناختي پرداخته و به اين پرسش اساسي پاسخ داده اند كه در مغز ياددهنده، زماني كه به ياددادن مي پردازد، چه اتفاقي مي افتد؟ اساسا آيا مي توان از سلسله اعصاب به عنوان چارچوبي براي واكاوي مولفه ها، كاركردها و تعاملات مغز ياد دهنده در زمينه وسيع تر تدريس، به منزله يك نظام، استفاده كرد؟