رساله‌الطير ابن‏ سينا، فراروايتي نمادين از معناي زندگي

رسالۀ‌الطير ابن‏سينا حكايت نمادين هبوط نفس يا همان عقل از عالم علوي، اسارت او در عالم مادي و تلاش براي رهايي و اتصال دائمي با عقل فعال است. در اين داستان، نمادهاي مختلفي همچون پرنده، صياد، دام، غم غربت، سفر، اسارت، كوه و نمادهاي پيراموني هريك وجود دارد. ابن‏سينا در اين رساله، نظريه‏اي فراطبيعت‌گرايانه درباره معناي زندگي ارائه مي‏كند. بر اساس اين نظريه، زندگي هنگامي معنادار خواهد بود كه انسان هدفي اساسي را در زندگي كشف كند و آنگاه، با رغبت براي وصول به آن بكوشد. اين هدف لازم است داراي ارزش واقعي باشد و انسان در رسيدن به آن، به موفقيت واقعي دست يابد. چنين هدفي همان خداوند است. معناي زندگي در نظر ابن‏سينا با جاودانگي نفس، وجود خداوند، قدرت معرفتي عقل و امكان تكامل انسان تا مقام اتصال دائمي به عقل فعال، پيوند خورده است.