بررسي رابطه متقابل زبان و فرهنگ با استفاده از فرضيه نسبيت زبان شناختي

بيش از يك سده است كه مسئله­ ي رابطه ­ي متقابل زبان و فرهنگ اذهان بسياري از دانشمندان را به خود مشغول داشته­ است. زبان در نظر بسياري از انسان­ شناسان به عنوان عنصري در ميان عنصرهاي ديگر در حيطه ي تعريف فرهنگ و به عنوان دانشي به شمار مي­رود كه «به طور اجتماعي كسب مي­ شود». از يك سو، انتقال فرهنگ در فراگيري زبان ها مؤثر و وجود گونه­ هاي زباني نيز تا حد زيادي به وجود فرهنگ­ ها وابسته است. در هر فرهنگي هزاران سيستم مصنوعي نشانه ­اي وجود دارد و همه­ ي آنها مدل­ هايي از زبان هستند كه خواص آن را منعكس مي كنند. از سوي ديگر زبان جهان كاملي است كه قادر است با واژگان و معاني خود، فرهنگ را با تمام مرزها و جامعه را با تمام پيچيدگي هايش در خود احاطه كند. در پژوهش پيش رو، رابطه ي فرهنگ و زبان از ديدگاه زبان شناختي كه بطور عمده در فرضيه ي نسبيت زبانشناختي تجلي يافته است، مورد بررسي قرار گرفته است. نگارنده در اين مقاله درصدد است تا با هدف توصيف رابطه ي زبان و فرهنگ در قالب رويكردهاي علوم شناختي مختلف، به ارائه و متعاقباً تحليل و تبيين آراء صاحب نظران اين مهم بپردازد. روش اين مقاله مطالعه ي كتابخانه اي است. يافته هاي مطالعه حاكي از آنست كه زبان و فرهنگ رابطه ي متقابلي با يكديگر دارند. ازيك سو زبان ابزار اصلي فرهنگ و شرط وجود فرهنگ است، از سويي ديگر جزئي از فرهنگ و محصول فرهنگ.