ارزيابي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران بر مبناي سند چشم انداز بيست ساله و سياست هاي كلي نظام (1388 - 1384)

تحليل و ارزيابي سياست خارجي كشورها امروزه يكي از مباحث مهم در عرصه ي مطالعات روابط بين المللي است. در سند چشم انداز بيست ساله ي كشور و سياست هاي كلي نظام مهمترين اهداف سياست خارجي كشور آورده شده اند كه دستگاه سياست خارجي را موظف مينمايند تا عملكردي مطابق با اين اهداف و سياست ها داشته باشد. اين پژوهش با اتخاذ روش توصيفي_تحليلي در صدد است تا ضمن تشريح اهداف سياست خارجي سند چشم انداز بيست ساله ي ايران و سياست هاي كلي نظام در برنامه ي چهارم توسعه و الزامات تحقق آن ها عملكرد دستگاه سياست خارجي كشور را طي سال هاي 1384 تا 1388 در رابطه با پرونده ي هسته اي ، هولوكاست، مسئله ي فلسطين و رويكرد نگاه به شرق و چگونگي تعامل و يا تقابل با امريكا، اروپا، افريقا و امريكاي لاتين و نيز برخي سازمان هاي منطقه اي و فرامنطقه اي را مورد بررسي و ارزيابي قرار دهد. يافته ها حاكي از آن است كه سياست خارجي كشور طي اين دوره ي چهار ساله ي دولت نهم در تحقق اهداف چشم انداز بيست ساله و سياست هاي كلي نظام چندان منطبق نبوده است. علت اين امر را بايد در اتخاذ رويكرد تهاجمي و ماجراجويانه توسط دولت نهم همراه با برخي موضع گيري هاي نابجا و گرايش به آرمانگرايي ذهني بيش از واقع گرايي در سياست خارجي جستجو نمود.