قدس در شعر يوسف العظم و محمود شاهرخي

يوسف العظم، شاعر معاصر اردني (1931- 2007م) و محمود شاهرخي، شاعر معاصر ايراني (1306- 1388ش)، به فلسطين و قدس اهتمام داشته و در اين زمينه، سروده هايي را از خود به يادگار گذاشته اند. هر دو شاعر، به مدح و ثناي قدس اقدام كرده و آن را با القابي گوناگون و از جمله، قبله نخستين، محراب، معبد، مرواريد، كوثر و بهشت خطاب كرده اند. آن دو، با سينه اي اندوهگين، اشغال قدس، آوارگي، كشتار و تنهايي مردم را در اين فاجعه ترسيم كرده اند. در اين تحقيق كه با روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي انجام شده است، سعي مي شود كه با بررسي سروده هاي يوسف العظم و محمود شاهرخي، جايگاه قدس و چگونگي بازتاب مسائل مربوط به آن، در شعر اين دو شاعر تبيين شود. مهم ترين يافته هاي پژوهش، بيانگر اين است كه هر دو شاعر، با يادآوري قداست و جايگاه معنوي قدس نزد اديان الهي، ضمن دعوت مردم به مبارزه و مقاومت، آنان را به نصرت الهي و پيروزي نهايي اميد مي دهند. آن دو، با بهره گيري از الفاظ و معاني قرآن كريم، هم به زيبايي و غناي كلام خود مي افزايند و هم اهداف و پيام هاي خود را به خوبي بيان مي كنند.