آسيب شناسي احداث پياده راه ها در شهر تهران (مطالعه موردي: ميدان 15 خرداد - ميدان امام حسين (ع))

حضور عابران در معابر اثر زندگي بخشي بر كالبد شهر دارد، به طوري كه پياده راهها به عنوان يكي از راههاي تجديد حيات مدني مراكز شهري مطرحند. از اين رو، پياده راه سازي يكي از سياست هاي محدوديت ترافيك و براي بهبود محيط شهري به عنوان مكاني براي زندگي انجام مي شود. هدف از انجام اين تحقيق آسيب شناسي احداث پياده ر اه هاي ميدان 15 خرداد و ميدان امام حسين از نظر مولفه هاي كالبدي، اقتصادي (فعاليت) است و از روش كتابخانه اي و پيمايشي استفاده شده است. جامعه آماري دو نوع است. يكي تمام كاربري هاي واقع در بدنه ميدان 15 خرداد و بدنه ميدان امام حسين، ديگري كسبه دو محدوده مورد بررسي كه حجم آن براساس فرمول كوكران به ترتيب 82 نفر و 140نفر تعيين شده است. داده ها در دو كروكي و براساس شاخص هاي توصيفي با استفاده از نرم-افزار Exel تحليل شده اند. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه نمي توان در هر خياباني براي تعاملات بهتر شهروندان اقدام به احداث پياده راه كرد و بايد به شرايط محيطي توجه بيشتري شود.