ارزيابي بازده تلقيح مصنوعي و همزمان سازي فحلي در گوسفند زندي

تحقيق حاضر با هدف بررسي اثر بازده تلقيح مصنوعي و همزمان سازي فحلي در ميش هاي زندي اجرا شد. در فصل توليدمثل تعداد 149 راس و در خارج از فصل تعداد 118 رأس ميش زندي به صورت تصادفي بر اساس سن به سه گروه تقسيم گرديدند. در گروه اول ميش ها تحت تيمار با پروژسترون(سيدر)، تزريق PMSG و تلقيح مصنوعي قرار گرفتند. در گروه دوم ميش ها تحت تيمار پروژسترون(سيدر)، تزريق PMSG و آميزش طبيعي قرار گرفتند و در گروه سوم از تيمار هورموني استفاده نگرديد و ميش ها با آميزش طبيعي بارور شدند. در داخل و خارج از فصل توليد مثل به لحاظ درصد زايش و درصد زادآوري بين ميش هاي متعلق به سه گروه تفاوت معني دار وجود داشت. گروه اول به لحاظ درصد زادآوري و درصد زايش داراي پائين ترين عملكره در داخل و خارج از فصل توليد مثلي بودند. در داخلي و خارج از فصل توليد مثل عملكرد توليد يا سه گروه به لحاظ وزن تولد برهها، وزن شيرگيري، مجموع وزن بره متولد شده و مجموع وزن بره از شير گرفته از يك ميش زايش كرده يكسان بود، اما عملكرد توليدي گروه ها به لحاظ مجموع وزن بره متولد شده در فصول پائيز و بهار و به لحاظ مجموع وزن بره از شير گرفته از يك ميش تحت آميزش در فصل بهار متفاوت بود. استفاده از تيمار هورموني و باروري طبيعي در خارج از فصل توليد مثل بهترين بازده توليدمثلي و توليدي را نسبت به ساير روش هاي مورد آزمايش در ميش هاي زندي داشت