اولويت بندي بهسازي سكونتگاه غيررسمي در برابر خطر زلزله، مورد: محله صباغان بندر امام خميني(ره)

شهرنشيني شتابان در ايران و محدوديت هاي رشد شهري، منجر به شكل گيري محلات فرودست شهري شده است كه از آمادگي و تاب آوري كافي در برابر بحران و خطر وقوع بلايا برخوردار نيستند. تراكم بالاي جمعيتي، فشردگي و فرسودگي كالبدي، احتمال وقوع خسارات مالي و جاني در اين نواحي را افزايش داده است. با توجه به زلزله خيز بودن منطقه ي خوزستان، هدف اين پژوهش اولويت بندي بهسازي واحدهاي مسكوني محله ي صباغان شهر بندر امام خميني(ره)، در برابر وقوع زلزله هاي احتمالي است. براي رسيدن به اين هدف با استفاده از مدل Fuzzy ANP و GIS به طراحي سناريوهاي زلزله در شدت هاي مختلف پرداخته شد. روش پژوهش، اسنادي و ميداني است و از داده هاي تمام شماري براي سنجش ميزان آسيب پذيري سكونتگاه استفاده شده است. بر اساس يافته هاي پژوهش، در سناريوي زلزله احتمالي با شدت 6 مركالي، واحدهاي مسكوني واقع در دامنه هاي آسيب پذيري خيلي كم، كم، متوسط، زياد و نابودي كامل در رتبه هاي 1 تا 5 قرارگرفته و به ترتيب 103، 48، 276، 497 و 752 واحد مسكوني مي باشند. در سناريو زلزله ي 7 مركالي، در رتبه هاي 1 تا 5 به ترتيب 9، 67، 182، 362 و 1056 واحد مسكوني قرارگرفته اند كه حاكي از صعودي بودن ميزان خطر آسيب پذيري سكونتگاه در دامنه نابودي كامل از مي باشد. در اين پژوهش اولويت بندي بهسازي واحدهاي مسكوني براساس ميزان آسيب پذيري واحدهاي مسكوني صورت گرفته است هرچه آسيب پذيري واحدهاي مسكوني بيشتر باشد از اولويت بالاتري جهت بهسازي برخوردار مي باشند و بالعكس.