كنش جمعيِ؛ مكانيزمي در مسير توسعه كارآفريني مولد

امروزه كارآفريني يكي از عوامل مهم در توسعه اقتصادي كشورها بشمار مي آيد. در اين ميان تلاش براي هدايت كنش هاي كارآفرينانه در مسيرهاي مولد و بهره ور از اهميت ويژه اي برخوردار است. تئوري كارآفريني مولد و غيرمولد بامول به نقش محيط نهادي در هدايت فعاليت هاي كارآفرينانه در مسيرهاي مولد، غيرمولد و يا حتي مخرب اشاره دارد. يافتن ابزارهايي براي تاثيرگذاري بر محيط نهادي و تنظيمي جامعه در راستاي شكل گيري نهادهاي حامي كارآفريني مولد، ضرورت دارد. هر چند پژوهش هاي متعددي تئوري بامول را مورد توجه قرار داده اند، اما كمتر پژوهشي يافت مي شود كه راهكاري براي شكل‎گيري نهادهاي تنظيمي و قانوني در راستاي توسعه‎ كارآفريني مولد، ارائه كند. اين پژوهش با پيشنهاد يك تئوري تلفيقي برگرفته از تئوري بامول و كنش جمعي كامونز- به عنوان رويه اي قانون ساز- در تلاش است كه زمينه ساز اين مهم باشد. اين تئوري تلفيقي به اهميت نقش توامان كنش جمعي ‎دولت و فعالان حوزه كارآفريني در شكل گيري نهادهاي تنظيمي و قانوني موثر بركارآفريني مولد اشاره دارد و معتقد است، نظم شكل گرفته بر پايه‎ چنين كنش جمعي، مي تواند در شكل گيري و توسعه‎ اقتصادي مولد ثمربخش باشد.