حديث «لاعدوي»: انتساب و مفهوم شناسي؛ پژوهشي درباره خاستگاه واگيردار نبودن بيماري ها در اسلام

حديث «لا عدوي» به معناي نفي مطل سرايت بيماري از بيمار به فرد سالم، در منابع حديثي فريقين به پيامبر منتسب است. اين حديث از سويي با مس لمات تجربي و پزشكي و از سوي ديگر، با برخي روايات معتبر در تعارض است. از اين رو، مورد توجه انديشمندان و پژوهش گران مباحث حديثي بوده و توجيه هايي براي معناي آن بيان كرده اند؛ ا ما هيچ يك از آن توجيه ها با ظاهر حديث و فضاي صدور آن سازگار نيست. همچنين، احتمال نسخ و تصحيف و نقل به معنا نيز در آن مردود است. اين روايت، با ملاحظه اين اشكالات و با توجه به ضع اعتبار آن در منابع شيعي و ترديد يا انكار برخي از راوي ان اصلي آن در منابع سني انتساب آن به پيامبر مورد ترديد جدي و اساسي است. تلاش اين نوشتار بر اعتبار سنجي اين حديث و مفهوم شناسي آن استوار است و ضمن تبيين و تشريح اشكالات فوق و بررسي اعتبار سندي حديث و وجوه مختلفي كه درباره معناي آن مي توان مطرح كرد و رد آنها، احتمال جعل آن را تقويت مي كند.