بررسي برخي عوامل خطرزاي عصبي- عضلاني مرتبط با آسيب ACL در افراد دچار ناهنجاري پرونيشن مچ پا

راستاي مكانيكي اندام تحتاني به طور كلي بر ثبات مفصل زانوي­ ورزشكاران اثر دارد. تحقيقات اشاره دارند كه پرونيشن مچ پا در شيوع آسيب ACL موثر است، ولي مطالعه­اي در زمينه كنترل عصبي -عضلاني­ ورزشكاران داراي پرونيشن افزايش يافته مچ پا در رابطه با آسيب ACL صورت نگرفته است. ازاين رو هدف از اين تحقيق، بررسي برخي عوامل خطرزاي عصبي- عضلاني مرتبط با آسيب ACL در افراد دچار ناهنجاري پرونيشن مچ پا بود. پانزده ورزشكار داراي پرونيشن افزايش يافته مچ پا و پانزده ورزشكار سالم به صورت هدفمند به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. سيگنال هاي الكتروميوگرافي با استفاده از الكترود سطحي از چهار عضله (گلوتوس مديوس، لترال همسترينگ، واستوس لتراليس و سولئوس) ثبت شد. نتايج آزمون MANOVA نشان داد در عضلات گلوتئوس مديوس (029/0=P) و بايسپس فموريس (001/0P=) در مرحله فيدفورواردي و در عضله گلوتئوس مديوس (005/0P=) در مرحله فيدبكي، بين دو گروه تفاوت معنا دار وجود دارد و در فعاليت فيدفورواردي و فيدبكي عضلات واستوس لتراليس و سولئوس بين دو گروه ارتباط معنا داري وجود ندارد (05/.≤P). بنابراين ناهنجاري پرونيشن مچ پا با تغيير عملكرد عصبي - عضلاني عضلات گلوتئوس مديوس و لترال همسترينگ، مي تواند به عنوان عامل خطرآفرين در بروز آسيب هاي ACL دخيل باشد.