پايداري عملكرد رگه هاي اميدبخش برنج در استان مازندران

اين پژوهش به منظور بررسي پايداري عملكرد دانه ده ژنوتيپ برنج شامل هشت رگه (لاين) اميد­بخش و دو رقم زراعي (فجر و شيرودي) به عنوان شاهد، در سال­هاي زراعي 1389 و 1390 در سه منطقه از استان مازندران (آمل، ساري و تنكابن) در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي با سه تكرار اجرا شد. تجزيه واريانس جداگانه گوياي وجود تفاوت معني داري در بين ژنوتيپ ها از لحاظ عملكرد دانه در همه محيط­ها (شش آزمايش) بود. در تجزيه واريانس مركب با فرض تصادفي بودن سال و مكان و ثابت بودن تيمار، تاثير ژنوتيپ، اثر متقابل سال×مكان، اثر متقابل ژنوتيپ×مكان و اثر متقابل ژنوتيپ×سال×مكان معني­دار به دست آمد. براي تعيين پايداري عملكرد ژنوتيپ هاي مورد بررسي، مقادير واريانس و ضريب تغييرپذيري محيطي، واريانس درون مكاني، اكوالانس ريك، واريانس پايداري شوكلا، شيب خط رگرسيون، واريانس انحراف از خط رگرسيون، ميانگين رتبه عملكرد و انحراف معيار آن براي هر ژنوتيپ محاسبه شد. نتايج اين پژوهش نشان داد رگه­هاي اميدبخش 1-1-33-27610 و 2-1-5-3-2765 از نظر عملكرد نسبت به رقم شاهد فجر برتري داشته ولي نسبت به رقم شيرودي تفاوت معني­داري نداشتند. در نهايت بر پايه بيشتر فراسنجه هاي پايداري رگه هاي اميدبخش بالا و رقم شيرودي به ترتيب با ميانگين عملكرد 7531، 6424 و 6501 كيلوگرم در هكتار به عنوان ژنوتيپ هاي پايدار انتخاب شدند.