مولفه ها و نشانگرهاي همكاري هاي علمي پژوهشگران: طراحي و تعيين ساختار عاملي

هدف پژوهش حاضر، طراحي، رواسازي و اعتباريابي مقياس همكاري هاي علمي و بررسي وضعيت موجود همكاري هاي علمي پژوهشگران دانشگاه فردوسي مشهد بود. روش پژوهش توصيفي بود. جامعه آماري پژوهش شامل؛ جامعه متخصصان حوزه همكاري هاي علمي و جامعه پژوهشگران دانشگاه فردوسي مشهد اعم از اعضاي هيئت علمي و دانشجويان دكتري در سال تحصيلي 94- 93 بود. تعداد 7 نفر به صورت هدفمند از جامعه متخصصان و تعداد 228 نفر به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي از جامعه پژوهشگران به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شد. در راستاي هدف پژوهش و با مشخص كردن همپوشاني هاي موجود در منابع و مصاحبه هاي نيمه ساختاريافته با متخصصان و جمع بندي آنها به استخراج مولفه ها و نشانگرهاي همكاري علمي و سپس تدوين مقياس همكاري هاي علمي پرداخته شد. روايي محتوايي مقياس با استفاده از شاخص نسبت روايي محتوايي و روايي سازه با استفاده از تحليل عاملي تعيين شد. پايايي مقياس، با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ 88/0 محاسبه شد. در نهايت مقياس در قالب پنج عامل حاصل از ساختار عاملي شامل «سهم مشاركت در خلق دانش مشترك»، «مشاركت در مجامع علمي»، «همكاري در فرايند پژوهش»، « آمادگي هاي عاطفي- شناختي» و «آمادگي هاي رفتاري همكاري هاي علمي» تهيه شد. نتايج حاصل از اجراي مقياس نشان داد، ميزان عملكرد همكاري هاي علمي پژوهشگران در سطح متوسط و نگرش پژوهشگران به همكاري هاي علمي مثبت و در سطح بالا قرار دارد. همچنين، بين ميزان عملكرد همكاري علمي پژوهشگران بر حسب دانشكده، مرتبه علمي و جنسيت تفاوت معني داري وجود دارد. با توجه به احراز روايي و پايايي مقياس همكاري هاي علمي، مي تواند در پژوهش هاي مربوط به همكاري علمي به كار رود.