نقش ادبيات و فرهنگ ايراني در معماري باغ هاي هند (مطالعه موردي: بررسي باغ مزار تاج محل بر اساس تئوري داده بنيان)

فرهنگ و تمدن اصيل ايراني و از آن ميان باغ ايراني و شيوه ساخت آن همواره مورد توجه ملل ديگر به ويژه حاكمان هند بوده است. تلاش در جهت انتقال دانش ساخت باغ ايراني – به عنوان يكي از مهمترين دستاوردهاي فرهنگ و تمدن ايراني به هند از روزگار گوركانيان آغاز گرديد. هنري كه ريشه در نگاه ويژه ايرانيان به طبيعت و دنياي پيرامون دارد. اين پژوهش در صدد است با مطالعه در باغ هاي ايراني هند، به ويژه باغ مزار تاج محل، عناصر تشكيل دهنده و نيز معماري ايراني آنها را در آن سرزمين از منظر دانش ادبيات و جغرافيا بررسي نمايد تا به اين وسيله ميزان تاثير پذيري هند را از تمدن و فرهنگ كهن و اصيل ايراني نشان دهد. در اين نوشتار با بهره گيري از پارادايم كيفي و نظريه داده بنيان به بررسي و واكاوي تاثير ادبيات و فرهنگ ايراني بر معماري هندي با تاكيد بر ساختار جغرافيايي باغ مزار تاجمحل ميپردازيم. براي جمع آوري داده هاي مورد نياز جهت بررسي، مطالعه و تجزيه و تحليل، از روش تركيبي )اسنادي – پيمايشي( استفاده شده است. نتيجه پژوهش نشان ميدهد به دليل روابطي كه ايران و هند در طول تاريخ داشته اند، به ويژه در زمان صفويه و گوركانيان، فرهنگِ معماري و ساخت باغ و باغ – مزار در هند تحت تاثير فرهنگ، ادبيات، هنر و معماري ايراني قرار گرفته است.