تاثير عوامل اقتصادي - اجتماعي بر اميد به زندگي در ايران

مقدمه: عمر طولاني در يك كشور بيان‌گر برخوردار بودن از يك سطح بهتر و مناسب‌تر زندگي است. اميد به زندگي بطور مستقيم مرتبط با رفاه اجتماعي، سلامت انسان‌ها و توسعه اقتصادي است. هدف اين پژوهش شناخت تاثير عوامل اقتصادي (توليد ناخالص داخلي سرانه، توليد مواد غذايي) و اجتماعي (تحصيلات، رشد جمعيت) بر اميد به زندگي در ايران است. روش پژوهش: پژوهش حاضر علي بوده و از داده‌هاي سري زماني در طي سال‌هاي 1350 تا 1392 براي برآورد مدل تحقيق استفاده شده است. به منظور دست‌يابي به هدف پژوهش از، مدل خودتوضيحي با وقفه‌هاي توزيعي و نرم‌افزار ماكروفيت 4.1 استفاده شده است. داده‌هاي مورد نياز از بانك جهاني، بانك مركزي و مركز آمار ايران استخراج شده است. يافته‌ها: توليد مواد غذايي (0/013)، ثبت‌نام در مدارس (0/0094) اثر مثبت و معني دار و تورم (0/018-) ، رشد جمعيت (0/027-) و انتشار گاز (Co2 (-0/036 بارتباط منفي و معني دار بر اميد به زندگي در كوتاه مدت و بلند مدت در ايران دارد. اگرچه در كوتاه مدت رشد توليد ناخالص داخلي تاثير معناداري بر اميد به زندگي ندارد ليكن در بلندمدت اثر مثبت و معنادار بر اميد به زندگي دارد. نتيجه‌گيري: با توجه به تاثير عوامل اقتصادي – اجتماعي موثر بر اميد به زندگي، اهتمام دولت به اين عوامل مي‌تواند منجر به افزايش طول عمر شهروندان گردد.