تعيين سطح توسعه در مناطق شهري اهواز با استفاده از مدلهاي تاپسيس و ANP

مقدمه و هدف پژوهش: امروزه شكاف بين مناطق كمتر توسعه يافته و توسعه يافته‌تر باعث شده است كه ارزيابي درجه‌ي توسعه يافتگي مكانهاي مختلف مورد توجه سياستگذاران و برنامه ريزان منطقه‌اي در تمامي كشورها باشد تا با شناخت مناطق كمتر توسعه يافته در جهت برطرف كردن شكاف بين اين مناطق و مناطق توسعه يافته تر قدم برداشت. با توجه به اينكه در درون مناطق يك مكان ممكن است از لحاظ يك شاخص توسعه يافته و در شاخص ديگر توسعه نيافته باشد در اين پژوهش تركيبي از شاخص‌هاي مختلف استفاده شده است تا بطور نسبي وضعيت توسعه‌ي مكانهاي مختلف را مشخص نمايند. روش پژوهش: در زمينه تعيين درجه‌ي توسعه يافتگي مناطق و سطح بندي آنها تكنيك‌هاي مختلفي وجود دارد كه در اين پژوهش مناطق شهر اهواز در سال 1390 با توجه به 42 شاخص انتخابي با مدل تاپسيس تحليل شده و براي وزن دهي به شاخص‌ها از مدلANP استفاده شده است. رويكرد اين مقاله نيز توصيفي- تحليلي است. يافته ها: يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه مناطق دو و يك بترتيب از توسعه‌ي شهري بيشتري برخوردارند و توسعه يافته هستند و مناطق سه، چهار، پنج، شش، هفت و هشت از نظر وضعيت توسعه يافتگي در زمره‌ي مناطق محروم از توسعه قرار گرفته اند. ميانگين تاپسيس مناطق 0.311165، انحراف معيار آنها 0.2135 و ضريب پراكندگي مناطق 0.686131 شده است كه نشان از بيشترين شكاف و نابرابري بين مناطق شهر اهواز است. نتيجه گيري: مناطق يك و دو شكاف زيادي با ساير مناطق دارند كه بايد با ارائه راهكارهاي مناسب به توسعه‌ي مناطق محروم كمك شود و در اولويت برنامه‌هاي توسعه شهر اهواز قرار بگيرند.