اثربخشي آموزش خود دلگرم‏سازي بر بهزيستي اجتماعي و روان شناختي زنان معتاد

مقدمه: اين پژوهش با هدف مطالعه اثربخشي آموزش خود دلگرم‏سازي بر بهزيستي اجتماعي و بهزيستي روان شناختي در بين زنان معتاد اجرا شده است. روش: اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي همراه با پيش‏آزمون-پس‏آزمون با يك گروه آزمايشي است. جامعه آماري شامل 25 نفر زنان معتاد تحت درمان بود كه 10 نفر به طور تصادفي در گروه آزمايش قرار گرفتند. گروه آزمايش در 10 آموزش خود دلگرم‏سازي را دريافت كردند. قبل و بعد از مداخله و 3 ماه پس از پايان آموزش، پرسشنامه بهزيستي اجتماعي كيز (1998) و پرسش نامه بهزيستي روان شناختي ريف (1980) اجرا شد. داده‏ها با آزمون تحليل واريانس اندازه‏گيري مكرر و آزمون تعقيبي مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج بررسي نشان داد كه آموزش خود دلگرم سازي، بهزيستي اجتماعي و روان شناختي را بهبود بخشيده است و تفاوت معناداري بين ميانگين نمرات پيش‏آزمون و پس‏آزمون وجود دارد. نتيجه‏گيري: آموزش خود دلگرم‏سازي، مي‏تواند به وضعيت سلامت روان شناختي و اجتماعي زنان معتاد در حال ترك كمك فراواني نمايد.