ارزيابي تاثير پاكلوبوترازول و ترينگزاپك اتيل بر ويژگي هاي ريخت شناختي و فيزيولوژيكي دو گياه پرچيني رزماري (Rosmarinus officinalis) و نوش (Thuja orientalis Morgan)

در سال­هاي اخير استفاده از تنظيم­كننده­هاي رشد به ويژه كندكننده­هاي رشد افزايش چشمگيري يافته است. تريازول­ها (پاكلوبوترازول و ترينگزاپك اتيل) به عنوان موثرترين و كم خطرترين كندكننده­هاي رشد سبب ايجاد گياهان پوششي كوتاه تر و متراكم­تر مي­شود كه برگ هاي سبز تيره­تر و ضخيم­تر دارد. براي ارزيابي تاثير پاكلوبوترازول و ترينگزاپك­اتيل بر ويژگي هاي ريخت شناختي (مرفولوژيكي) و فيزيولوژيكي دو گياه پرچيني (رزماري و نوش رقم مورگان) آزمايشي در قالب طرح بلوك كامل تصادفي شامل شانزده تيمار و سه تكرار اجرا شد. بدين منظور بي درنگ پس از هرس هر دو گياه، محلول­پاشي برگي پاكلوبوترازول با غلظت­هاي 1000 و 4000 ميلي­گرم در ليتر، ترينگزاپك­اتيل با غلظت 1000 ميلي­گرم در ليتر و آب مقطر به عنوان شاهد انجام شد. صفات مورد اندازه گيري در اين پژوهش شامل ارتفاع، طول و عرض گياه، وزن ­تر و خشك بخش­هاي هرس شده، طول ميانگره، ميزان پرولين، سبزينه (كلروفيل)a، سبزينهb و سبزينه كل بود. نتايج نشان دادند كندكننده­هاي رشد سبب كاهش رشد طولي و عرضي، طول ميانگره ها، وزن تر و خشك بخش­هاي هرس شده­ گياه و افزايش ميزان پرولين، سبزينه a، b و كل نسبت به تيمار شاهد ­شد.