واكاوي تطبيقي خاستگاه پديداري اسطوره جفت گياهي در تمدن هاي فارسي و عربي (مطالعه موردپژوهانه: اسطوره سياوش و سودابه و تموز و عشتار)

سياوش و سودابه، جفت­گياهيِ اسطوره ايرانيِ مرگ و باززايي دوباره هستند كه در سير گريزناپذير اساطير كهن، سرنوشتي همچون جفت­گياهي اسطوره مرگ و باززايي بين النهرين برايشان رقم خورده است. بر بنياد پژوهش هاي نگارندگان، در تصاوير پيوندخورده با اين دو جفت­گياهي، ايزدبانوان آب، سبب مرگ ايزدان گياهي و هبوط آنان به جهان فرودين مرگ مي شوند. در اين جستار، نگارندگان كوشيده اند تا با شيوه نقد اسطوره­گرا به خوانش و تفسير تطبيقي اساطير يادشده و بررسي خاستگاه ظهور اين جفت­گياهي در دو تمدن ايران و بين النهرين بپردازند. در راستاي نيل بدين مقصود، به حضور گسترده اين اساطير، تحليل مضامين هبوط به عالم فرودين و بن مايه قرباني و رستاخيز در نمونه هايي از شعر و ادب فارسي و عربي اشاره خواهد شد. دريافت فرجامين جستار حاضر، حكايت از آن دارد كه از يك­سو خاستگاه پديداري اسطوره در دو تمدن، بر آب در جايگاه بزرگ - مادر سبزينه و گياه و به عنوان بن مايه زندگاني طبيعت استوار است و از ديگر سوي، بن مايه اسطوره در دو تمدن، داراي خاستگاه آييني متاثر از شرايط اقليمي و جغرافيايي متغير با ريزش هاي جوي اندك و غلبه خشكسالي است و از همين روست كه نمودهاي آييني اين اسطوره تا روزگار حاضر نيز همچنان در آيين هاي آب و تمناي باران قابل بازيابي است و اشعار عاميانه فولكلور و سروده هاي ناب زبان معيار، اين اساطير را جاودانه ساخته است.