جايگاه مردم در كلام سياسي سنتي شيعه

نوشتار حاضر با تبيين تلقي از انسان در نزد متكلمان شيعه، به بررسي جايگاه مردم در كلام سياسي و اقتضائات آن مي پردازد. رويكرد مقاله، كلام سياسي و استفاده از روشهاي عقلي و نقلي ميباشد. دستاورد تحقيق حاضر اين است كه مبناي مشروعيت قدرت از نظر متكلمان سنتي شيعه، الهي بوده و مردم نقشي در مشروعيت امام و نائب او ندارند. البته اين امر نافي نقش آفريني مردم در ديگر عرصه هاي حكومت نبوده، بلكه آنها با زمينه سازي تصرف و رياست امام و نائبش، به حكومت ايشان فعليت مي بخشند، نقش سياسي عمده مردم در كلام سياسي شيعه، پذيرش مسئوليت هاي محول از جانب امام و تصدي ساير مناصب سياسي بوده، و از نقش مهم نظارتي نيز برخوردار هستند.